Robienie z dyni lampionów i obchodzenie Halloween jest u nas  z roku na rok coraz popularniejsze. Nie wszyscy jednak wiedzą że Halloween nie jest świętem amerykańskim a irlandzkim. Zaczęło się dawno temu gdy Celtowie żegnali jesień i witali zimę, dziękowali wtedy bogu Słońcu za wszystkie plony i dobrobyt oraz witali boga Śmierci, którego przyjście rozpoczynało Nowy Rok Celtycki. Jego irlandzka nazwa oznacza koniec lata  – Oíche Shamhna, „noc końca lata” dzień ten  w celtyckich wierzeniach oznaczał moment połączenia świata żywych i umarłych, otwierania się przejścia z jednego do drugiego świata i możliwości przedostawania się duchów do naszej rzeczywistości. Celtowie rozróżniali duchy dobre i złe, te pierwsze czcząc i goszcząc w domach a te drugie wypłaszając. 

zdjęcie: Nordiska Museet, Sztokholm

Smacznego!!!

Pod słońcem Italii: O' PRESEBBIO znaczy szopka neapolitańska: Szopka neapolitańska. Scena w karczmie. Bożonarodzeniowa szopka to jeden z najbardziej wyrazistych symboli chrześcijańskich. Jej tradycje sięgają odległych czasów, kiedy, między 24 a 25 grudnia, odgrywano luźne sceny narodzin Chrystusa. Na pewno też te dawne obyczaje nie wzięły się znikąd. Zapraszamy na blog Ani

Listy do Św. Mikołaja dzieci mogą wysyłać pod wiele adresów, w różne miejsca na świecie. Najczęściej jednak wysyłane są  do miejscowości przy której przebiega koło podbiegunowe, do Rovaniemi w Finlandii. Listy z życzeniami docierają  też do Drøbak w południowej Norwegii, miejscowości leżącej jakieś 30 km od Oslo. Poza Europą wysyłane są do  Kanady i na Alaskę.
Od paru lat także do kilku miejsc w Polsce. 

W Szwecji w mieście Södertälje natrafiliśmy na taką ciekawą skrzynkę pocztową.

fot. Andrzej Tatur

Republika Filipin państwo położone jest w południowo-wschodniej Azji, na wyspach Archipelagu Filipińskiego na Oceanie Spokojnym. Jest to jeden z najbardziej zaludnionych krajów na świecie i jedyny kraj azjatycki, w którym przeważa wiara chrześcijańska, w tym prawie 70% jest wyznania katolickiego. Filipiny słynną z hucznych obchodów Świąt Wielkanocnych, podczas których ochotnicy spośród wierni dają się ukrzyżować na krzyżu. Ciekawie obchodzony jest dzień Wszystkich Świętych (Birthday sa mga patay) zwany tu potocznie "Kalag - kalag".

Transport w trakcie naszych podróży bywa różny, czasem wygodny, czasem zabawny, czasem nawet mało bezpieczny, a czasem po prostu ciekawy.
Często też mijamy po drodze transport lokalny, którego my nie używamy ale nas zadziwia i go fotografujemy. Poniżej parę przykładów i wspomnień "ciekawych" transportów.




Indie

 Transport w Indiach, długo by opowiadać o kolejach indyjskich i autobusach. Natomiast najciekawiej jest w dużych miastach, tutaj wszelkie pojazdy takie jak: autobusy, samochody, motory, skutery, ryksze, rowery poruszają się według sobie tylko znanych zasad. Ciągle słychać trąbiące nieustannie klaksony, a wśród tego rozgardiaszu maszerują ze stoickim spokojem krowy, tylko sobie w wiadomym kierunku. Dlatego najpopularniejszym środkiem transportu w miastach jest riksza. Riksza czyli pojazd kołowy, napędzany siłą mięśni ludzkich. Kiedyś riksze były pchane lub ciągnięte przez jedną osobę, teraz najbardziej popularne są te rowerowe.


















 Wycieczka w celu obserwacji delfinów i wielorybów. Pojazd pływający wygląda całkiem dobrze, ma daszek od słońca, pojazd mały trochę ale i osób nie za dużo. Przemiły właściciel, który dnia poprzedniego namówił nas na tą wycieczkę na plaży, robi wszystko żebyśmy byli zadowoleni. Cały czas opowiada co możemy zobaczyć i że jak nie zobaczymy żadnego delfina to on zwróci pieniądze.Zapowiada spokojną wycieczkę po oceanie.

To co si.ę wynurza to nie jest potwór z Loch Ness, ale prawdziwy wieloryb, a te maleństwa obok to właśnie "stateczki" do oglądania wielorybów i delfinów identyczne do naszego.






Niektórzy na brzegu nie wytrzymali i zaczęli płynąc na deskach, żeby sobie z bliska popatrzeć, no cóż niektórzy ludzie cierpią na brak wyobraźni. Ciekawe co by powiedział na to ubezpieczyciel, sportów ekstremalnych nikt nie planował :-)






Znowu sprzęt pływający ale tym razem tylko po rzece. Niektóre zabytki są tak głęboko w dżungli że to jest jedyny dostępny transport,  żeby do nich dotrzeć.






















Na niektórych drogach, trzeba było zostawić samochód i skorzystać z lokalnych przewodników z ich samochodami. Nie ma to jak doświadczenie. Tu droga po deszczu zamieniła się w rzekę błota, błota z tufu wulkanicznego. Z ciekawostek na tej drodze był kiedyś most, który rzeka parę lat temu zerwała, nikt nie postawił nowego.Żeby pokonać rzekę  trzeba przejechać ją samochodem. Nie radzimy wypożyczonym, bo ubezpieczenie w Ekwadorze nie obejmuje kół i opon :-).


a poniżej  fragment Autostrady Panamerykańskiej....





 Miejscowi  sobie radzą jak mogą, do szkoły na pace w tyle osób ile się zmieści.






Można też pojechać osiołkiem, mułem, koniem, co gdzie się trafi, a szczególnie tam gdzie miejscowi trafią na leniwych turystów, którym nie chce się chodzić. Popularne szczególnie w górach.



Na Galapagos transport był że ho ho. Ale tu się nie da inaczej podróżować. Wyspy oddalone są od siebie o kilkadziesiąt kilometrów. Taki transport zapewnia szybki dostęp.




Lokalni rybacy używają łodzi takich jak obok na zdjęciu.

Czasem na lądzie trzeba gdzieś podjechać. Na niektórych wyspach czeka na turystów specjalny transport.

Obok na zdjęciu nasz transport w trakcie podróży po Mongolii. Dwa niezastąpione UAZy i troszkę bardziej do zastąpienia Toyota. UAZy przez cały wyjazd nie zaliczyły żadnej awarii, za to Toyota była sztukowana po drodze. Kierowcy mongolscy mają to do siebie, że każdy wieczór spędzają pod samochodami, oglądając każdy szczegół  i naprawiając je bez końca, to dzięki nim przejechaliśmy tyle kilometrów bez większych przygód. Na stepie nie ma dróg, kierowca nie ma GPS-a, a komórki co chwila nie mają zasięgu. To naprawdę jest sztuka być kierowcą w takim terenie. Nasz kierowca czasem otwierał szybę i czegoś szukał w stepie, zazwyczaj kamienia przy którym miał skręcić, a jak było ciemno to kierował się  gwiazdami.

Na pewno w tym kraju który w większości pokrywa step, koń jest najlepszym środkiem transportu. Przy prawie każdej jurcie czekają więc konie. Tu nie ma do czego przywiązać koni, dlatego wbija się pale w ziemię.



 W niektórych miejscach  nawet UAZ nie dałby rady, koń jest niezastąpiony.

 Tam gdzie zaczyna się pustynia Gobi niezastąpione są  Baktriany, wielbłądy dwugarbne. Chociaż przyznam że podróż nimi nie należy do najprzyjemniejszych. Wysoko, niewygodnie, wszystko boli i ciągła walka z Baktrianem, który od razu wyczuł, że jedzie na nim  sierota co go nie będzie za bardzo ciągać, żeby mu krzywdy nie zrobić. Jak chciał jeść to jadł, jak minęliśmy kałużę to się w niej napił, a ja prawie zleciałam z niego, a  na koniecjego kolega jeszcze nas opluł. Wolę konie!


 Zabytkowy UAZ, niezastąpiony w tym terenie,

Nowocześniejsi mongołowie wolą nowocześniejszy transport :-)














Dla mnie konie były najpiękniejsze w tym bezkresnym krajobrazie.